Kitap hakkında
Kocasının kendisini aldattığını öğrenen kadın, dedektif gibi iz sürmüş ve kocasının onu aldattığı kadını bulmuştu. Meçhul kadını bulan ve konuşmak için evlerine çağıran Gül, gururunu hiçe sayarak bir adım atmıştı. Büyük bir salonu olan evde beyaza boyanmış duvarlar bomboştu. Duvara hiçbir resim asılı değildi. Gül’ün, kadını evlerine getirmesindeki en büyük sebep, evde olan tabloyu göstermekti. Kadına dönerek odanın ortasında oyun oynayan çocuklarını işaret etti. Üç küçük evladı olduğunu, hastalığıyla mücadele verdiğini ve kocasının peşini bırakması gerektiğini anlattı. Kömüre çalan gözlerinden, kanserden dolayı sararmış solmuş tenine yaşlar dökülüveriyordu her kurduğu cümlede. Bu yükü de omuzlarına almıştı kadın. Kadınlarımız! Eskiden beri olan bitene göğüs geren, aldatılan, dayak yiyen, aşağılanan, okutulmayan ve her türlü şiddette maruz kalan bizim kadınlarımız, bizim annelerimiz değil mi? Kim için katlanmışlar, mücadeleyi kimler için vermişler? Bu devran hep böyle süregelmiş. Hakları ellerinden alınmış, onlara sadece isim verilmiş: Ayşe, Fatma, Emine, Gül...