Kitap hakkında
Gözlerini ilk gördüğüm anı unutamam; şemsiyesini kapatırkenki o ağır hareketi, yüzünü bana çevirişi sanki yıllardır içinde boğulduğu bir tablodan çıkıyordu. O sokaktan geçişi belleğimde taptaze, çünkü artık sadece bir siluet değildi. Hikâyemin sessiz kalan parçası, hep aradığım eksiklikti o. Dudaklarımdan usulca döküldü ismi: Müjgan. Sanki nefes almak kadar doğal, ama bir o kadar da gizemli. Onunla birlikte, görünmeyen satırlar da canlanıyor zihnimde.