Kitap hakkında
Günlük hayatın gürültüsü içinde kaybolmuş bir adam, kendi iç hesaplaşmalarının ağırlığı altında ezilirken ansızın sokakta karşılaştığı sıradan bir anla sarsılır. Kibirle örülü dünyasında hiç fark etmediği küçük ayrıntılar, bir simitçinin tezgâhından yayılan taze ekmek kokusu ve martıların çığlıklarıyla beklenmedik bir yumuşaklık sunar. Eline aldığı simitle birlikte, gözü uzaktaki çimenlere takılır ve içinden geçen soruyu yüksek sesle dile getirir: "Çimenler seyredilsin diye mi var, yoksa üzerine basılsın diye mi?" Simitçi, bu naif soruya gülümseyerek cevap verir: "Çimenler yuvarlanmak içindir. Ve iyi insanlar yumruğunu sıktığında, umut yeniden yeşerir." Ardından, bu basit ama derin sözlerle birlikte uzaklaşır gider. Anlık bir karşılaşma, bir ömre sığabilecek kadar anlam taşır.