Kitap hakkında
Anton Çehov’un sahnelerde yarattığı büyü, perde kapanınca da bitmiyordu. Seyircinin alkışları salonu inletirken, o çoğu zaman arka kapıdan sessizce kaybolur, sahneye çıkmak için yapılan ısrarlara kulak asmadan gölgelerde kaybolurdu. Tiyatro binasının loş koridorlarında dolaşır, oyuncuların heyecanını, gerginliğini, zafer anlarını kendi gözleriyle görmeyi tercih ederdi. Stanislavski’nin dediği gibi, Çehov için perde arkası, yaşamın en çıplak haliydi – orada her şey daha gerçek, daha dokunaklıydı.
Çehov’un kaleminden dökülenler, küçük bir ayrıntıda koskoca bir dünyayı barındırırdı. Bir fincan çayın buğusunda, bir köy yolundaki toz bulutunda, gecenin sessizliğinde gizlenen hayatlar, onun satırlarında can bulurdu. Tatyana Lvovna’nın da belirttiği gibi, ufacık bir anı yakalayıp onu koca bir öyküye dönüştürmek, onun dehasının sırrıydı. Günlük yaşamın sıradanlığı içinde saklı olan derinlikleri, ustaca bir dokunuşla gözler önüne sererdi.
Çehov’un kaleminden dökülenler, küçük bir ayrıntıda koskoca bir dünyayı barındırırdı. Bir fincan çayın buğusunda, bir köy yolundaki toz bulutunda, gecenin sessizliğinde gizlenen hayatlar, onun satırlarında can bulurdu. Tatyana Lvovna’nın da belirttiği gibi, ufacık bir anı yakalayıp onu koca bir öyküye dönüştürmek, onun dehasının sırrıydı. Günlük yaşamın sıradanlığı içinde saklı olan derinlikleri, ustaca bir dokunuşla gözler önüne sererdi.