Kitap hakkında
Merve’nin içindeki o küçük kız, sessiz bir çığlıkla paramparça oldu. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil; kaybın ağırlığı, ruhunda açtığı derin izlerle onu her geçen gün biraz daha değiştiriyor. Karan ise, bu değişimin her anında yanında, onu korumak için elinden geleni yapıyor. Ama Merve, acısını kendi içine gömmek yerine, önce kendini, sonra da en büyük yarası olan babasını suçlamaya başlar. Bu sancılı dönüş yolunda attığı her adım, Karan’ı da peşinden sürüklüyor. İkisi arasındaki bağ, nefes kadar doğal, hücreler kadar derin. "Nefessiz bıraktığın yerdesin," diye fısıldar Karan, sesi dumanlı bir tınıyla. Merve’nin dudaklarından dökülen tek şey ise, titreyen bir sesle: "Soluksuz bıraktığın..." olur. Acının ve sevginin kesiştiği bu yolda, ikisi de kaybolmanın eşiğinde.