Kitap hakkında
Mercan Bahçesi anneme ve gülsüm’e Gitmek duygusudur geride kalan bir çocuktan en çok bu anımsanır kayın ağaçları ve yalnız mezarlar uğultuya kulak kabartan sincap belki mercan bahçe gözyaşı ağacı kökleri göklerde acısını sınar kalanın kalbimizin içine baka baka benim annem de öldü bahar patlamasında bademler çiçek açmıştı ve keçiler patikalarda denize bakan keçilerle yazı konuşuyordum belki bir tay geçti yanımdan üstümde böğürtlen dili dolaştı kurtçuklar ayaklarıma tırmandı yeşil ceviz ağacından zıpladı tam da yaz geliyordu annem öldü, gelmedi... en çok anneler kalırmış geride... sonra bir gün ve nedensiz bahçede babam ellerini yıkarken toprakla, öpüşürken bulutlarla kimse kimseyi duymadı, öldü babam mağaraya döndü içim, karanlık suyla kucaklaştım öğrendim zamanla her boşluk bizi kendimize götürür ne zaman tanıdım sizi bilmeden beklemeyi, dost elleriniz ellerime suskun dil oldu yürüdük kitaplara ve kelimelerin kuşlarına ben yeşilden bahsettim ovada siz mercandan dönecekmişsiniz meğer sabırla çözerken tanrının dilini vakit geldi önce siz, sonra biz yitirdik o uçarı çocuğu sonra öğrendim en çok ölen kalırmış geride…