Kitap hakkında
Yazılarıma olan ilgilerinizle beni yüreklendirip ivme katmanızdan dolayı sizlere ne kadar teşekkür etsem azdır. Öncelikle Kanat Özbek arkadaşımın, “Çağan Irmak filmi seyrediyorum sanki" deyişi; ortaokula beraber kaydolduğumuz, sevgili arkadaşım Muharrem Ural’ın, "Fikret kardeşim yazarlığa başlamaya ne dersin? Yalın ve özgün anlatımın için kutlarım”. Övgüsü kulağıma kar suyu kaçırdı. Bütün bunların ötesinde, yıllar öncesi bastığı, "Padişah Anaları” kitabı yok satan, Bildik Yayınevi sahibi can arkadaşım Hayri’nin (12 Eylül’ü takip eden 21 Eylül günü, az daha kurşuna dizileceğimizde kader arkadaşımdı) Ergenekon’u yaşayıp ağzında diş kalmadığında, her seferinde “Gel şu dişlerini yapayım” diye yalvardığım ama onun yanaşmadığı, beni tanıyanlarla beraber olduğumuzda ise “Beni kınayacaklar ve -nasıl arkadaş bu- diyecekler” dediğim Hayri’min her seferinde, "Ben anılarını kitaplaştırmayan Fikret’in önünde ağzımı açmam!" protestoları, benim son altı yılda oluşan ihtiras ocağımın harlanması adına atılan büyük bir kütük oldu. Yaşamımda iki ihtirasım olmuştu. Birincisi; Tıp, Diş Hekimliği veya Eczacılık okumaktı ki Diş hekimi oldum. İkincisi; askerdeyim, yeni evlenmişiz, Ankara’nın doğusuna hiç geçmemişiz. Oğlumun annesinin tayininin Malatya SSK’ya çıktığını biliyorum. Kurada, İstanbul’u veya Edirne’yi çekersem vay halimize diyorduk.