Kitap hakkında
Nâzım Hikmet’in Bursa Cezaevi’nden oğluna yazdığı mektuplar, bir babanın yüreğinden dökülen samimi sözlerle dolu. Bu satırlarda, şairin sadece bir sanatçı değil, aynı zamanda bir baba olarak da nasıl derin bir sevgi ve sorumluluk taşıdığını görüyoruz. Mektuplar, geçmişin anılarıyla örülü; Kadıköy’deki apartman kapısında sarılan küçük bir çocuk, Erenköy’deki okul önlüğüyle koşan bir öğrenci... Her satır, bir babanın evladına duyduğu özlemle birlikte, hayatın anlamını yeniden sorguladığı anlara tanıklık ediyor.
Genç bir okuyucu için bile, bu mektuplar sadece bir baba-oğul ilişkisini değil, aynı zamanda insanın iç dünyasını, sevgiyi ve zamanın geçişini anlamak için eşsiz bir fırsat sunuyor. Nâzım’ın kaleminden dökülen her sözcük, hem bir öğüt hem de bir itiraf niteliğinde. Onun gözünden bakınca, sevgi ve özlem, hayatın en yalın haliyle karşımıza çıkıyor.
Genç bir okuyucu için bile, bu mektuplar sadece bir baba-oğul ilişkisini değil, aynı zamanda insanın iç dünyasını, sevgiyi ve zamanın geçişini anlamak için eşsiz bir fırsat sunuyor. Nâzım’ın kaleminden dökülen her sözcük, hem bir öğüt hem de bir itiraf niteliğinde. Onun gözünden bakınca, sevgi ve özlem, hayatın en yalın haliyle karşımıza çıkıyor.