Kitap hakkında
Bazen içimdeki boşluk öyle derinleşir ki, tek tesellim Sezen Aksu’nun sesine sığınmak olur. Koltuğa büzülüp, müziği sonuna kadar açarım; sözlerin içine çekilmek, o notalarda kaybolmak isterim. Sanki şarkılar, yalnızlığımı paylaşacak tek dostummuş gibi. Gözlerim yaşlarla dolarken, sesin titreşimlerine odaklanır, acımı onunla birlikte akıtıp rahatlarım. Ağlamaktan bitkin düşünce, bir tuhaf güçlenmiş hissederek doğrulurum. Annemle kardeşim bilir bu alışkanlığımı: "Yine Sezen’i açmış, demek ki zor bir gün," derler aralarında. "Sen aydınlığa, ben sana hasret..." gibi dizeler dökülüyorsa kaleminden, dünyanın hâlâ güzel yanları var demektir. Acı da sevinç de gerçektir; ikisini de bastırmadan yaşamak gerek. Eğer o bu duyguları aşabildiyse, benim için de umut ışığı var demektir. İyi ki varsın Sezen, ya olmasaydın? Ya sesinle sarıp sarmalamasaydın beni? Ya yeniden doğmamı sağlamasaydın?..