Kitap hakkında
Cengiz Dağcı’nın kaleminden dökülen her satır, unutulmuş bir halkın acı dolu hikâyesini fısıldar adeta. *Onlar da İnsandı* romanının son sayfalarında, sürgüne gönderilen Kırım Türklerinin dramı, sade ama yürek paralayan bir yakarışla dile gelir: "Onlar da insandı!" Bu sözler, Sibirya’nın buzlu topraklarına, Özbekistan’ın çorak ovalarına savrulan bir milletin sesidir. Dağcı, savaşın ortasında Alman esir kamplarında hayatta kalma mücadelesi verirken, aslında bir görev üstlendiğini biliyordu; kendi halkının yaşadıklarını yazmak, onların varlığını unutturmamak.
Eserleri sadece edebiyatın sınırlarında dolaşmaz; destanlar gibi anlatır geçmişi, romanlar gibi kurar geleceğin köprüsünü. Savaşın, sürgünün, yok sayılmanın ortasında dimdik duran bir kalemdir o. Kırım’ın boşalan evlerine yerleşenlerin bile unuttuğu bir gerçeği hatırlatır: İnsanlık, kimsenin tekelinde değildir.
Eserleri sadece edebiyatın sınırlarında dolaşmaz; destanlar gibi anlatır geçmişi, romanlar gibi kurar geleceğin köprüsünü. Savaşın, sürgünün, yok sayılmanın ortasında dimdik duran bir kalemdir o. Kırım’ın boşalan evlerine yerleşenlerin bile unuttuğu bir gerçeği hatırlatır: İnsanlık, kimsenin tekelinde değildir.