Kitap hakkında
1932’den başlayarak tam on sekiz yıl boyunca, Türkiye’nin minarelerinden alışılmadık bir ses yükseldi: Türkçe ezan. Bu uygulama, ibadetin diliyle birlikte camilerin kaderini de değiştirdi; kimi kapatıldı, kimi satıldı, kimi de ahır ya da parti binasına dönüştürüldü. Müezzinler, zorunlu bir görevi yerine getirmenin ağırlığı altında ezildi. Ta ki 1950’ye, Demokrat Parti’nin “Yeter! Söz Milletin” sloganıyla iktidara geldiği güne dek. Seçim zaferinin ardından halkın talebi doğrultusunda ezan tekrar özgür bırakıldı. Arapça okunması serbest bırakılınca, minarelerden yeniden “Allahu ekber” sesleri yükseldi. Bu karar, sadece bir dil tercihi değil, vicdan özgürlüğünün de simgesi oldu. Adnan Menderes, yıllar geçse de halkın hafızasından silinmedi; ezanlar okunduğu sürece onun adı da anılmaya devam etti. Tarihin tozlu sayfalarına ışık tutan bu çalışma, sözlü tarihin zenginliğini gözler önüne seriyor.