Kitap hakkında
Alptuğ Topaktaş’ın kısa ama yoğun romanı *Değillik Orkestrası*, sıradan bir günün içine sıkışmış hayatlar üzerinden derin bir sorgulamaya girişiyor. Altmış dört sayfada, kelimelerin her biri özenle seçilmiş gibi duruyor; sanki her cümle, bir orkestranın notaları misali, bir araya gelerek sessiz bir patlamaya dönüşüyor. Hikâye, görünüşte basit bir olay örgüsüyle ilerlese de, altında yatan anlam katmanları okuyucuyu düşündürmeye zorluyor.
Karakterler, kendi küçük dünyalarında kaybolmuş gibi görünürken, aslında hepimizin içinde taşıdığı o belirsizliği, yetersizliği ve umudu temsil ediyor. Topaktaş, günlük hayatın gürültüsü içinde duyulmayan seslere kulak veriyor; bir bakıma, suskunluğun bile bir dil olduğunu hatırlatıyor. Roman, okurunu hem kendisiyle hem de çevresiyle yüzleşmeye davet ederken, edebiyatın gücünü de bir kez daha gözler önüne seriyor. Kısa ama etkileyici bir yolculuk vaat ediyor.
Karakterler, kendi küçük dünyalarında kaybolmuş gibi görünürken, aslında hepimizin içinde taşıdığı o belirsizliği, yetersizliği ve umudu temsil ediyor. Topaktaş, günlük hayatın gürültüsü içinde duyulmayan seslere kulak veriyor; bir bakıma, suskunluğun bile bir dil olduğunu hatırlatıyor. Roman, okurunu hem kendisiyle hem de çevresiyle yüzleşmeye davet ederken, edebiyatın gücünü de bir kez daha gözler önüne seriyor. Kısa ama etkileyici bir yolculuk vaat ediyor.