Kitap hakkında
Buram buram özlem kokan öyküler… Anneye, çocukluğa, toprağa, ağaca, kuşa, doğaya özlem; sevgiye, merhamete, kucaklaşmaya, birlikteliğe özlem; barışa, adalete, insana özlem… Özlem yüklü sözcükler, bir nehrin akması gibi hüzünle akıyor öykü yatağında. “Kentin varoşlarında kayboluyordu varoluş. Durmadan geçiyordu yeni bir zaman yanından. Kuşlar, yıldızlar, füze sesleri, binlerce ağıt; tonluk bombalar gibi üstünden geçip gidiyordu. Zamana gömülüp kalmıştı boğuk bir ses, çıkamıyordu, atmosferin yayılmasını sağlayan havasına karışamıyordu. Makinelerin böğürme sesi olan uçak ve bomba sesleri geliyordu sadece. Üzgün, esrik şehirlerin iç titreten iniltisi, ta uzaklarda dağların üstünde kımıldıyordu. Büyük bir korkunun tedirginliği, bütün şehirlerin yüreğinde birikiyordu. Bir tufan gibi gelen savaş rüzgârı esip, gürleyip bedenini titretiyordu. Yüzünü, saçlarını, ruhunu yalayarak geçiyor, çekiyordu her şeyi ve herkesi içine.”