Kitap hakkında
Ahmet devam etti hatıralarından özlemle: “Yusuf, Nazım amcanın hiç aklımdan çıkmayan sözü neydi biliyor musun? Yağmurlu bir havada kışın ikimiz içeride yalnızdık. Dışarıda dalgalar yola savruluyor, masalar, sandalyeler ıslanıyordu. Soğuk bir kıştı o yıl. Bana dedi ki: ‘Biliyor musun yaşamımın en güzel en büyük gücü benim dostlarım. Sonra Ahmet dostluk öyle bir şey ki aşktan ötedir. İnan buna. Aşk çıkarcıdır ama dostluk alçakgönüllü, yıllandıkça güçlenen, eskimeyen ve insan tarihine yazılan en güçlü anılardır. Aşksa köpük gibi gelip geçicidir, uçar gider. Sevgi daha sahici ve köklüdür ondan. Aşk ve dostluk mukayesesine benzeyen bir başka şey de sevgi ve saygıdır. Bunda da sevgi saygının yanında bebek kalır yine, onda da az da olsa çıkar vardır da ondan. Ötesi, saygının kendi içindeki derinliği, büyüklüğü... Saygı; sevgiyi, dürüstlüğü, adaleti, hak ve fedakarlık gibi insan onurunun en önemli değerlerini içinde barındırır. Fakat sevgi tek başına yapamaz onları. Ben bu yüzden çocuklara bile en derin saygıyla bakarım ve öyle davranırım’.”