Kitap hakkında
Kerem Toker’in *Dil Marazı*, sözün ağırlığıyla oynayan, kelimeleri birer cerrah titizliğiyle didikleyen bir metin. Burada dil, yalnızca anlatım aracı değil; yarası, sızıları, gizli dikişleriyle bir hastalık gibi ele alınıyor. Kibir, çile, anlam fazlalığı gibi kavramlar, pamuk ipliğine bağlı bir hırkanın sökükleri misali, sayfalar boyunca didikleniyor. Her cümle, hem şifa hem de zehir taşıyan bir pınardan avuç avuç içilen su gibi: doyurucu ama tehlikeli. Toker, sözün imkânlarını zorlayarak, okuru hakikatin eşiğine kadar getiriyor; orada bırakıp gidiyor. Ne eksik ne fazla – sadece yeterince yıpranmış, yeterince gerçek.