Kitap hakkında
Kerem, dedesinin tavan arasındaki tozlu odasına adım attığında, sanki zamanın durduğu bir dünyaya girmişti. Duvarları saran sararmış kağıtlar, paslı aletler ve naftalin kokusu, geçmişin izlerini saklayan sessiz birer tanık gibiydi. On yedi yaşında, ders kitaplarının dar sınırlarına sıkışmış bir genç için bu oda, sıkıcı bir görevden öte, keşfedilmeyi bekleyen bir hazineydi. Büyükannesi, "Dedenin eşyalarına bir göz at, belki bir şeyler çıkar," demişti sadece. Oysa Kerem, masanın başına geçtiğinde, dedesinin gizemli dünyasına açılan bir kapıyı aralamıştı. Eski saat parçaları, solmuş çizimler ve unutulmuş notlar arasında, "zamanı büken adam" lakabıyla anılan bu tuhaf mucidin sırlarını çözmeye başlamıştı. Her eşya, geçmişin fısıltılarını taşıyordu; her toz zerresi, anlatılmamış bir hikâyenin parçasıydı.