Kitap hakkında
Necip Fazıl’ın dizeleri, durmaksızın yenilenen ama bir türlü yetmeyen arayışların peşinde koşan insanı sorguluyor. Bulunan her şeyin zamanla solup geçiciliğe mahkûm olması, aslında hiçbir şeyin gerçek anlamda "bulunmuş" sayılamayacağını gösteriyor. Ufuk çizgisi gibi uzaklaşan hedefler, insanı sürekli daha ileriye, daha yeniye itiyor; ama bu sonsuz koşuşturma neye yarıyor? Her buluşun bir gün bayatlayacağı, her arayışın da bir sonuca varmayacağı gerçeğiyle yüzleşmek, insanı derin bir boşluğa sürüklüyor. Peki, aramak için aramak değilse, bulmak için aramaksa, bu çabanın anlamı ne? Kısakürek, şiirinin satır aralarında, varoluşun bu kısır döngüsünü cesurca gözler önüne seriyor.