Kitap hakkında
Mahşer, kendini iki yüzlü bir iblis gibi görürdü; başkalarına gülerken, yaptıklarına ağlardı. İntikam ateşiyle yanıp tutuşan bu adam, Duman’la birlikte çıktığı yolda her şeyi göze almıştı. Zaferin tadını çıkarmak için yanıp tutuşuyordu. Ancak kalbi doğuştan zayıf olan Duman, ona aşkın ne demek olduğunu hatırlattığında işler değişti. Mahşer, intikamdan bile güçlü bir duygunun pençesine düştüğünü fark etti. Artık asıl kazanılması gerekenin Duman olduğunu anlamışlardı. Her sabah Mahşer’e uzattığı güller, dikenli aşklarının sessiz tanıklarıydı. Kan ve kırmızı güller arasında savrulan bu ilişki, ne kadar zor olursa olsun, onları birbirinden ayırmıyordu. Dünya üç günlük bir cehenneme dönse bile, Mahşer’le Duman dördüncü gün de sevgilerini yaşamanın bir yolunu bulurdu. "Okul koridorlarında düştüğünde, dizlerim acırdı senin için," diye fısıldardı Duman. "Sokaktaki o kadın, bir gül almanı söylediğinde, neden yaptım.