Kitap hakkında
Fethi Naci, kırk yıllık eleştiri serüveninin izlerini sürerken, ideallerin ve gerçeklerin çarpıştığı bir döneme tanıklık ediyor. Sosyalizmin insanlık için en güzel umut olduğuna inansa da, reel sosyalizmin çöküşüyle birlikte burjuva demokrasisinin evrensel özgürlükler sunduğunu kabul ediyor. Türkiye’nin yönetim zaaflarını, 1950’lerden beri süregelen iktidar başarısızlıklarıyla gözler önüne seriyor. Ülkenin geleceğini taşıması gereken güçlerin ise siyasal bilinç ve örgütlenme eksikliğiyle boğuştuğunu vurguluyor.
Edebiyat ve eleştiriye gelince, çürümüş bir toplumsal yapıda sanatsal üretimin de aynı kaderi paylaştığını söylüyor. Kendi eleştirmen kimliğini ise romancı veya şairinkiyle kıyaslamıyor; onların katlandığı basitliklere, bayağılıklara tenezzül etme gereği duymuyor. Düşüncelerini nesnel verilerle destekleyerek, eleştirinin bir tutku değil, sorumluluk olduğunu hatırlatıyor.
Edebiyat ve eleştiriye gelince, çürümüş bir toplumsal yapıda sanatsal üretimin de aynı kaderi paylaştığını söylüyor. Kendi eleştirmen kimliğini ise romancı veya şairinkiyle kıyaslamıyor; onların katlandığı basitliklere, bayağılıklara tenezzül etme gereği duymuyor. Düşüncelerini nesnel verilerle destekleyerek, eleştirinin bir tutku değil, sorumluluk olduğunu hatırlatıyor.