Kitap hakkında
Evliya Çelebi, yani asıl adıyla Derviş Mehmet Zıllî, ömrü boyunca gezme tutkusuyla yanıp tutuşan bir gezgin olarak bilinir. Çocukluğundan beri dualarında hep aynı şeyi diler: "Allah’ım, bana dünyayı dolaşmayı nasip et." Bu dileği, 1630 yılının sıcak bir Ağustos gecesi, Aşure zamanı gerçekleşir. Yorgun argın yatağına uzandığında, yarı uykulu gözlerle kendini İstanbul’un Yemiş İskelesi yakınlarındaki Ahi Çelebi Camii’nde bulur. Kapılar ardına kadar açılmış, içerisi nurla dolup taşmaktadır. Kalabalık bir cemaatle sabah namazının sünnetini kılar. Yanında oturan yaşlı adama dönüp sorar: "Siz kimlersiniz?" Adamın bakışları içini ısıtırken, çevresindeki sesler yükselir: "Bu zat, cennetle müjdelenmiş on sahabeden biri olan Sa’d bin Ebî Vakkas’tır." Heyecanla ellerini öper. Merakı daha da artar ve cesaretini toplayıp sorar: "Peki ya bu nur saçan kişiler kimler?" Sa’d bin Ebî Vakkas, ağzından yayılan güzel kokular.