Kitap hakkında
Güray Barın’ın şiirleri, hep yarım kalmış bir şarkı gibi durur sayfalarda. Tamamlanmamış, eksik bırakılmış dizeler, aslında yaşamın kendisinden bir parça taşır sanki. Her satırda bir yalnızlık sezilir, ama bu yalnızlık kalabalıkların ortasında kaybolan bir sesin yankısıdır. Umut, barış, huzur gibi sözcükler uzaklarda bir yerlerde savrulup giderken, o hâlâ mürekkebiyle kağıda düşer durur. Şiirlerinde çocuk kahkahaları yerine, suskunluğun ağırlığını taşır; çünkü dünyanın acımasız yüzü, rengârenk hayalleri solgunlaştırmıştır. İçindeki kavga bitmez, yazmak ise bir tür direniştir onun için. Baharın geleceğine inanmasa da, bir incir ağacının gölgesinde, hüzünle karışık birkaç dize düşlemekten vazgeçmez. Beyaz sayfalar, kara mürekkeple dolar; eksik olan her şey, belki de bu şiirlerde bir anlam bulur.