Kitap hakkında
Orhan Keskintaş, Batı düşüncesindeki psikanaliz ve dilbilim yaklaşımlarından yola çıkarak, hikâyenin geleneksel toplumlardaki işlevini mercek altına alıyor. Anlatının iki temel boyutunu ele alan yazar, ilkin etik siyasete odaklanıyor: Başkasıyla kurulan ilişki, yasayla biçimlenen bir sınır çizme eylemi olarak karşımıza çıkıyor. Yasa, önce "öteki"ni tanımlar, ardından hak kavramıyla ben ile başkası arasına mesafe koyar. Bu süreç, farklılığı görünür kılarak onu siyasal bir mesele haline getirir. Hikâyelerde empati, bu etik zeminin temel taşıdır; çünkü her yasa, kendini bir anlatı aracılığıyla meşrulaştırma ihtiyacı duyar.
Keskintaş, estetik siyasetin ise varlıkların saf bir temaşa içinde kavranması olduğunu vurguluyor. Wittgenstein’ın "ebedi bakış" dediği perspektifle, varlıklar bir bütün olarak algılanır. Bilinçdışının derinlerinde yatan birlik arayışı, ölümle yüzleşmenin bir yoludur. Bu yüzden güzel.
Keskintaş, estetik siyasetin ise varlıkların saf bir temaşa içinde kavranması olduğunu vurguluyor. Wittgenstein’ın "ebedi bakış" dediği perspektifle, varlıklar bir bütün olarak algılanır. Bilinçdışının derinlerinde yatan birlik arayışı, ölümle yüzleşmenin bir yoludur. Bu yüzden güzel.