Kitap hakkında
Şiirde bir bütünlüğe kavuşmak ve giderek bir değer kazanmak kolay değil. Bunun için evvela gerçek bir şiir diline ulaşmak gerekir. Dahası bu şiir dilinden şairin sağ çıkması beklenir. Sonra bu dilde olabildiğince özgün, soğukkanlı ve okuru hünerli sözdizimine inandırmakla yetinmeyip, objektif gerçekliğe de konum atan, kişisel ya da evrensel destan yaratma yoluna girilir. Şiirde bu iki yönlü gelişmeyi eş zamanlı olgunlaştırmak büyük çaplı ve oldukça zorlu bir çabayı gereksindirir. Olgunlaşma için, şairden başka en az bir kişiyi ilgilendiren, tanınmaya değer bir dünyaya veya dünyalara ihtiyaç duyulur. Getirdiği dünyanın da okuru zenginleştirecek kapasitede özgün olması umulur. Böyle böyle, şiir için ihtiyaç duyulan sözcüklerin kâğıt üzerinde kalmayacağı yeni ve kendine mahsus farklı gerçeklikler evresine geçilebilir. Şiirin getirdiği gerçeklikler o kadar hareketli niteliklerle yüklüdür ki, elde edilen sonuç bir sonraki düzeyde okuru tatmin etmeyebilir. Yaşam çünkü hiç yerinde durmayan ve hep yeni ve dinamik alanlar üreten bir süreç. İyi şiir odur ki hem bu dinamik süreci tetikler, biçimler ve düzenler hem de bu dinamizme türlü anlamlar yükleyerek okura önderlik eder. Şairin dünyası ya da dünyaları ne kadar verimli ise, sunduğu gerçekler de o kadar yaşanmaya değerdir. Yaşanmaya değer olan şeyler, yaşama değer katan güzelliklerdir. Bir yaşama esteti olarak şairin, şiiriyle uyandırdığı saygı, ürettiği değer, sunduğu dünya ve bütün bunları canlandıran dilin beslendiği öz, bu manen paha biçilmez zengin duyarlılıkta yuvalanır. Hüseyin Peker, Türk şiiri bahsinde bize şimdiye kadar getirdikleriyle bu duyarlılığa sahip verimli bir şairdir. Bana öyle geliyor ki o, şiiri kendi yaşamının kahramanı yapmış. Bu kahramanın içinde kendimce düşünmeye çalıştım. Fena bir deneyim değildi sanırım.