Kitap hakkında
Recep Yılmaz’ın bu ince ama derinlikli kitabı, yalnızlığın ağırlığını taşımaya çalışan bir yüreğin sessiz çığlıklarını fısıldıyor. Her satır, insanın kendine bile yabancılaşan yanlarını, kırık dökük anılarla nasıl boğuştuğunu anlatıyor. Çürümüş bir elmanın kokusu misali, geçip giden zamanın izleri, yakışıksızlıklarla dolu bir mevsim gibi insanın içine çöküyor. Şaşkınlıkla bakılan aynalarda, kendi yüzünün bile tanınmaz hale geldiği anlar var burada.
Kelimeler, acının ölçüsünü tutmaya çalışırken, aslında en çok kendine ağır gelenin ne olduğunu sorgulatıyor. Kısacık sayfalarında, hayatın karmaşasını ve insanın içindeki o bitmeyen yalnızlığı, sade ama vurucu bir dille aktarıyor. Okudukça, kendi yüreğinizin de nasıl ağırlaştığını hissediyorsunuz.
Kelimeler, acının ölçüsünü tutmaya çalışırken, aslında en çok kendine ağır gelenin ne olduğunu sorgulatıyor. Kısacık sayfalarında, hayatın karmaşasını ve insanın içindeki o bitmeyen yalnızlığı, sade ama vurucu bir dille aktarıyor. Okudukça, kendi yüreğinizin de nasıl ağırlaştığını hissediyorsunuz.