Kitap hakkında
Şiirin belirli bir kalıp içine sokularak tasviri veya tanımlaması; insanın kendini anlaması veya başkalarına anlatması misalleri gibi hayli zahmetlidir. Şiiri belli bir mantığın içerisine koymak fikri bile, tarifini anlatmakta eksik kalacaktır. Onun bir de manevi boyutu ve çevresi mevcuttur, maddi dünyaya bakan çehresi dışında. Nitekim bu diskuru; Tanzimat Dönemi’nin eskimeyen şairlerinden Muallim Naci’nin hatıralarında anlattığı olay ile özetlersek, “Boğazı geçerken kayığı alabora olan bir Osmanlı şairinin, boğazda batarken bile yanındaki şiir defterini sopasının ucunda suyun üstünde tutmaya çalışması…” şiirin varlığının oluşmasındaki gerekçeyle benzer bir düşünsele sahiptir zannımca. Her insan; şiirde kendine ait bir duyguyu, düşünceyi, hayal kırıklığını, eskimeyen hatıraları, eskiyen olayları, eskitemediği anılarını, umutları, beklemeleri, ihaneti, ideolojiyi, ümitleri veya mutluluğu bulabilir. Özlerinde şiiri benimserler, ruhlarında ise kabul ederler. Geceleri dost, gündüzleri ise yoldaş ederler. Bazen en sevdiklerine ilginç zamanlarda hediye, değer verdiği insanların yüreklerinin kulaklarına da beste ederler. Bu meyanda, şiire ruhunu veren “özü” ve şeklini muhteva eden “biçimi” de tanımlanmış sınırlar içinde var olmalıdır ki; düşüncenin basamaklarındaki okuyucunun zihnini farklı iklimler üzerinde tahayyül ettirebilmelidir. Okurun bir nebze olsun bu hayat çilesinden sıyrılması umuduyla…