Kitap hakkında
Ali İhsan Kolcu’nun kaleme aldığı bu çalışma, edebiyat dünyamızın önemli isimlerinden Recaizade Mahmut Ekrem’e duyulan derin bir vefa duygusunun ürünü. Yazar, Namık Kemal’in sevgi ve saygısının bir yansıması olarak oğluna verdiği "Ali Ekrem" ismiyle büyüyen Ali Ekrem Bey’in, çocukluk yıllarından itibaren tanıdığı Ekrem Bey’e olan minnetini bu eserle dile getiriyor. Kitap, iki ayrı konferansın metinlerinden oluşuyor: İlki, 26 Şubat 1921’de Darülmuallimîn’de yapılan konuşmayla Ekrem Bey’in ailesini, gençlik dönemini ve resmi görevlerini ele alırken; ikincisi, 5 Mart 1922’deki bölümde ise onun usta bir eleştirmen ve sanatçı kimliğini mercek altına alıyor. Edebiyat tarihimizin unutulmaz simalarından birine dair bu içten ve titiz inceleme, dönemin ruhunu da gözler önüne seriyor.