Kitap hakkında
İvan İlyiç, ölümün kapısını çalana dek hayatın akışına kapılmış, sıradan bir yargıçtı. Her şey yolundaymış gibi görünürken ansızın gelen hastalık, onu yatağa mıhladı. Artık ne işine gidebiliyor ne de ailesiyle eskisi gibi vakit geçirebiliyordu. Acı içinde kıvranırken zihninde tek bir soru dönüp duruyordu: "Bu kadar çabalamış, didinmiş olmamın ne anlamı kaldı şimdi?" Geceleri uykusuz, gündüzleri umutsuz, karanlık odasında yalnız başına, ölümün soğuk nefesini ensesinde hissediyordu. Kendini kandırmaya çalıştıkça gerçek daha da acımasızca yüzüne çarpıyordu. Yaşamın anlamı, ölümün gölgesinde bir kez daha sorgulanıyordu. Tolstoy, insanın son anlarında bile nasıl kendini kandırdığını, gerçeği görmekten nasıl kaçındığını, çıplak ve acımasız bir dürüstlükle gözler önüne seriyor.