Kitap hakkında
Hîv’in suskunluğu, bir genç kızın çekingenliğinden öte, bin yıllık bir mülkiyet anlayışının, toprağa ve kadına aynı gözle bakan bir zihniyetin yarattığı kültürel bir dilsizlik haliydi. Bu düzende sevgi, bir duygu değil, kontrol altına alınması gereken bir isyan biçimiydi. Hîv’in hiçbir şey anlatmaması, aslında bu kokuşmuş düzene karşı yapılabilecek en onurlu protestoydu. Feodal düzen belki vaktini, emeğini ve geleceğini çalıyordu ama onun iç dünyasına giremiyordu. Hîv, dışarıya karşı itaatkâr bir torun rolünü oynarken, yemenisinin içinde bir devrim taşıyordu. Eğer Hîv konuşsaydı, sevdasını insanların ağzına sakız yapmış olsaydı, aşkı sıradanlaşacak ve sistem tarafından bir leke olarak yaftalanıp yok edilecekti. Anlatmayarak, sevgisini kutsallaştırmış ve onu feodalitenin ulaşamayacağı bir yere, kendi derinliğine çekmişti.