Kitap hakkında
Bazı şeylerin şiir olarak kalması şarttır. O 'bazı şeyler' hayata doğru korkunç atılımlarda bulunurlarken, tanrının diz çökerek bıraktığı ize, sözün pırıltıları doluşur. Bu pırıltıların doğup büyüdüğü deprem kuşakları hakkında uzun uzun düşünüp yeryüzüne laf atmak, şairane'dir. Metin Celal, bu Deccal'lığa aşk cübbesini giydirebilen şairlerden. Onu okurken oyaya hatim indiriyorsunuz. MC'in önemi, bütün bu medeniyeti düzbildiriler halinde de yazabilmesi ve bunları yayımlama cesaretini ve samimiyetini göstermesi de denilebilir. Adım Ölüm ve Kendi Kendine Tatmin'den sonra, Konformist'I yayımladı. Yazılanın şiir olması, MC'e yetebiliyor. Kainatın masrafsız olmasından yana bir telefon konuşması yapıyor hep aynı'lıkla. Başkalarına göre olmaya henüz alışmışken, o belirsiz, nehirvari uğultu, sadece tasarlandığı gibi bir yaşamak'ın orta yerine sinema yaptırıyor. İşte, tam o sırada denge bozuluyor. Ve harf bulunuyor. Harf, derleme ürünleri dizisindeki yerini alıp ışıldamaya girişiyor. Pantalon kayıp düşüyor. MC. Meydana çıkıyor!. Ve ben, küçük İskender, içten içe edip cansever nüvesi taşıyan MC'e dönüp şöyle diyorum: "Sakallardan gökyüzü artardı. Gökyüzü, yeryüzüne doğru artardı. 'bulanık, bungun artardı' öne doğru eğilmiş kara parçalarında küllere, deli peygamberler inerdi. İndikleri yerde, bütün dinler koalisyon yapardı. Metin Celal, Med, Cezir'le yanardı. Bravo!