Kitap hakkında
Andrea Cavalcanti, zarif faytonuna binmek üzereyken arkasında bir elin dokunduğunu fark etti. Dönüp baktığında, tanıdık mı yoksa ürkütücü mü geldiğini kestiremediği bir yüzle karşılaştı. Güneşten yanmış yanakları, gür sakalları ve keskin dişleriyle gülümseyen adam, vahşi bir hayvanı andırıyordu. Cavalcanti şaşkınlıkla geri çekilirken, yabancı seslendi: "Paris’e kadar yürümekten yoruldum. Sizinki gibi bir ziyafet çekmediğim için ayaklarım tutmuyor. Beni de arabaya alıp götürür müsünüz?" Sözleri samimi, bakışları ise gizemliydi. Acaba bu karşılaşma tesadüf müydü, yoksa daha büyük bir planın parçası mı?