Kitap hakkında
Müslim'in bir rivayeti şöyledir: “Herhangi birinizin tövbe etmesinden dolayı Allah Teâlâ'nın duyduğu hoşnutluk, ıssız çölde giderken üzerindeki yiyecek ve içeceğiyle birlikte devesini elinden kaçıran, arayıp taramaları sonuç vermeyince deveyi bulma ümidini büsbütün kaybederek bir ağacın gölgesine uzanıp yatan, derken yanına devesinin geldiğini görerek yularına yapışan ve aşırı derecede sevincinden ne söylediğini bilmeyerek: - Allahım! Sen benim kulumsun; ben de senin Rabbinim, diyen kimsenin sevincinden çok daha fazladır.” (Müslim, Tevbe 7. Ayrıca bk.Tirmizî, Kıyâmet 49, Daavât 99; İbni Mâce, Zühd 30) Bu hadisi şerif en güzel varlık olarak yaratılan insana Rabbinin ne kadar kıymet verdiğinin en güzel örneğidir. Haddim olmayarak karaladığım bu satırlar nefsimin kabul buyururlarsa bir tövbesi içten gelen bir nedametidir. Rabbim son nefesinden önce tövbe eden ve tövbesi kabul olunan kullarından eylesin hepimizi.