Kitap hakkında
Osmanlı Devleti’nde halkın huzuru ve güvenliği, "şehirlerde düzenin tesisi, yoksul tebaanın rahatı" ilkesiyle şekilleniyordu. Yöneticiler, toplumsal barışı sağlamak için dini temellere dayanan üç temel mekanizmadan yararlandı: kasame, nezir ve kefalet. Kasame, bir mekânda yaşayanların ortak sorumluluğunu vurgularken; nezir, kolektif cezalandırma aracı olarak işledi. Kefalet ise bireylerin birbirini gözetmesini sağlayarak, toplumu devletin güvenlik stratejisine dahil eden bir denetim ağı oluşturdu. Bu çalışma, yeminin kutsallığına dayanan bu sistemlerin, Osmanlı toplum düzenindeki rolünü inceliyor. Eşkıyalık, göç dalgaları, kimliği belirsiz kişilerin kontrolü ve aşiretlerin yerleşik hayata geçişi gibi sorunlarla mücadelede bu mekanizmaların nasıl kullanıldığını, dönemin sosyal ve hukuki dinamikleri üzerinden ele alıyor.