Kitap hakkında
Batı düşüncesinin temel taşlarından biri olan doğa ile kültür arasındaki keskin ayrım, yalnızca bilim dallarını ikiye bölmekle kalmadı; aynı zamanda dünyayı kavrayışımızı ve diğer canlılarla kurduğumuz bağı da şekillendirdi. Philippe Descola, bu ayrımın evrensel olmadığını, farklı toplumların çevrelerindeki varlıklarla bambaşka ilişkiler kurduğunu ortaya koyuyor. Antropolojinin, kendi doğa-kültür ikiliğinin ötesine geçmekte zorlandığını vurgulayan yazar, bu disiplinin insan merkezli bakış açısından sıyrılması gerektiğini savunuyor.
Doğanın kültürü mü yoksa kültürün doğayı mı belirlediği sorusu artık yetersiz kalıyor. Descola’ya göre, doğaya erişimimiz her zaman kültürel kodlar, bilimsel paradigmalar, inanç sistemleri ya da sınıflandırmalar aracılığıyla gerçekleşiyor. Bu nedenle, varlıkların birbirlerine yükledikleri anlamlar üzerinden kurdukları ilişkileri merkeze alan, doğa ve kültürün ötesinde yeni bir.
Doğanın kültürü mü yoksa kültürün doğayı mı belirlediği sorusu artık yetersiz kalıyor. Descola’ya göre, doğaya erişimimiz her zaman kültürel kodlar, bilimsel paradigmalar, inanç sistemleri ya da sınıflandırmalar aracılığıyla gerçekleşiyor. Bu nedenle, varlıkların birbirlerine yükledikleri anlamlar üzerinden kurdukları ilişkileri merkeze alan, doğa ve kültürün ötesinde yeni bir.