Kitap hakkında
Nebi Kaya, ikinci romanı Perdeler ve Aynalar’da, insanın kendi iç dünyasıyla kurduğu kırılgan ilişkiyi sahne metaforu üzerinden derinleştiriyor. Gündelik hayatın sıradan akışı içinde gizlenen yüzleşmeleri ve yarım kalmış duyguları açığa çıkaran bu romanda, gerçek ile hatırlanan arasındaki sınır giderek silikleşiyor. Zaman ilerledikçe geçmesi beklenen şeyler daha derine yerleşiyor; susulanlar başka biçimlerde geri dönüyor. Küçük bir şehirde kurulan tiyatro ortamı, farklı hayatların kesiştiği bir alana dönüşüyor. Başlangıçta sıradan görünen bu mekân, zamanla herkesin kendi içindeki boşlukla karşılaştığı bir sahne hâlini alıyor. Söylenmeyenler bakışlarda yer değiştiriyor, gündelik anlar beklenmedik bir ağırlık kazanıyor. Kaya, bu romanda yalnızca bir hikâye anlatmıyor; okuru iç dünyada yankılanan sessizliklere, çoğalan aynalara ve unutulduğu sanılan anlara davet ediyor. Sahne ile hayatın iç içe geçtiği bu anlatıda, insanın kendinden kaçamayacağı gerçeği beliriyor. Modern Türk edebiyatında içe dönük anlatı geleneğiyle bağ kuran Perdeler ve Aynalar, şiirsel yoğunluk ile anlatı akışını dengede tutan diliyle, okurunu hem düşünmeye hem de hissetmeye çağırıyor.