Kitap hakkında
Mevlevî geleneğinin son nefeslerini tutan bir dönemin sessiz tanıkları, bu mektuplarda can buluyor. Bahariye Mevlevîhanesi’nin son postnişini Midhat Bahari, tekke kapılarının ardına kadar kapanmasının ardından, derviş Feridun Nafiz Uzluk’la kurduğu yazışmalarla bir başka "meydan" yaratıyor. Her satır, kaybolan bir dünyanın özlemiyle dolu; geçmişin derinliklerine dalarken, "Gönlüme düşünce anlar, değişir acım neşeye / Mevlevîlik günlerimdir en canlı hatıram" dizeleriyle teselli arıyor.
Ama bu mektuplar sadece bir özlem değil, aynı zamanda bir direnişin de adı. Siyasi baskıların gölgesinde, dervişliğin nasıl yaşatılacağına dair bir yol haritası sunuyor: Eser bırakmak, halef yetiştirmek, matbuatta nefes almak... Midhat Bahari’nin "Ardında eser bırakan, geleceğe köprü olur" sözü, mektupların ötesinde bir manifesto gibi. Şimdi bu satırlar, pîr aşkına, kendi adresine ulaşıyor.
Ama bu mektuplar sadece bir özlem değil, aynı zamanda bir direnişin de adı. Siyasi baskıların gölgesinde, dervişliğin nasıl yaşatılacağına dair bir yol haritası sunuyor: Eser bırakmak, halef yetiştirmek, matbuatta nefes almak... Midhat Bahari’nin "Ardında eser bırakan, geleceğe köprü olur" sözü, mektupların ötesinde bir manifesto gibi. Şimdi bu satırlar, pîr aşkına, kendi adresine ulaşıyor.