Kitap hakkında
SON ŞARKI Zaman, hüzünlü şarkısını söyler. Son yağmur damlası yaprakların üzerine değdiğinde, son çiğ tanesi eridiğinde, görünmez ufuklarda gözlerinin hayali kaybolduğunda zaman son şarkısını söyler. Yıllar yaşlanır, yorgunluğun durulur, gözlerinin feri kaybolur, umut avuçlarının arasından uçar gider. Bir andır, gelir gider hafızanın derinliklerinde… Hiç yokmuş ya da hep varmış gibi duyguların girdabında gider gelirsin. Zaman gözlerinin önünden film şeridi gibi geçer. Sanki bu yollarda hiç yürümedik, bu ağacın altında ıslanmadık, bahar kokusunu doyasıya içimize çekmedik, el ele tutuşup gökyüzünün altında ıslanmadık. Gökkuşağının yedi rengi başımızın üzerinde yükselmedi hiç. Sanki buğulu camların ardından uzaklara bakan biz değildik. Fincandaki çay elimizde soğumadı. Baharda kiraz ağacı çiçeklere durmadı. Pembe rengini ve kokusunu etrafa saçmadı. Gözlerimiz uzaklara dalmadı. Anılar bir efsane gibi bir rüya gibi geçmişte kaldı. Ne sen kendini anlattın ne de ben seni anladım. Bu dünyada hiç var olmadı sayalım birbirimizi. Hiç tanışmadık, görüşmedik. Uzun uzun gülmedik, sessizliklerde ve kimsesizliklerde hıçkırarak ağlamadık. Kimse yaramızı görmedi. En derin yaralarımızı yine kendimiz sardık. Bir rüyanın içinde kaybolduk. Bir boşlukta yok olduk. Geldik, yaşadık, eğlendik, sevindik, üzüldük ve şimdi de gider olduk. Zamanını bekleyen göçmen kuşlar gibi…