Kitap hakkında
Bu kadar ara vermeyi ben de beklemiyordum. Aşk ara vermeye gelmez oysa. Ama Deniz oradaydı. Bir gün kavuşacağımızı hep biliyor, en iyi yaptığı şu beklemek işini bu kez de benim için yapıyordu. Ne demiştik; çok satanlarda değil çok sevenlerde olmak istedim… Evet efendim hala aynı fikirdeyim. Çünkü hala karnımı değil, ruhumu doyurma; çünkü hala hayatı değil hayallerimi doldurma peşindeyim… Ama bu kez “Ben gittim.” Annemi düşündüm. Beni doğuruşunu, Hamur gibi yoğuruşunu, İncinmeyeyim diye hemen yanı başımda öylece duruşunu, Adını deniz koyduğu prenseslerle masallar uyduruşunu, Her başarıma şahit olmak için geceden gelip en önde oturuşunu... Ağlamamak için kendini tutuşunu, Her kötü hissettiğimde kapıyı aralayıp usulca halimi soruşunu... Sonsuza dek beni sevmemeni kabullenebilirdim aslında Ama annemi düşündüm sonra Beni eli üstünde tutuşunu Ben rahat çıkayım diye düz ettiği her yokuşunu Beni karnından önce yüreğine sokuşunu Vazgeçtim Can’ım Affet olur mu?