Kitap hakkında
İmamın sesi, hastane koridorunda öfkeli bir dua gibi yankılanıyordu: "Bu ne biçim hal, ey günahkâr Çöp!" Gözlerini tavana çevirip iç çekti, "Görüyor musunuz, yüce Yaradan insanı nasıl bir çaresizliğe sürüklüyor!" Ardından doktorlara dönüp ekledi, "Şu karşınızdaki Çöp var ya, ya çok zeki de aklını oynattı ya da beyninde zerre kadar akıl yok. Hak ettiği yere geldi işte. Ben zaten bunun tımarhaneye düşeceğini biliyordum." Çöp’ün hastanede olduğunu duyunca, trafik kazası geçirdiğini sanmıştı önce. "Bir kolu mu kırılmış, bacağı mı? Alçıya alır, kurtarırdık bu densizi." Ama kırılan akıl olunca, iş değişmişti. "Alçıyla nasıl sararsın aklı, Allah yardımcımız olsun! Koskoca adam, gövdenin başka yerini kıramaz mıydın? Kolunu, bacağını, gözünü... Kafanı bile kırabilirdin! Ama aklını nasıl kırdıysan artık, ey ahlaksız Çöp! Başkalarınınki gibi normal bir aklın olsaydı, doktorlar çaresini bulurdu. Şimdi senin deliliğini.