Kitap hakkında
Dinî tecrübenin, Tanrı'nın varlığına dair bir kanıt olarak sunulması, aslında belirli bir ön kabulü zorunlu kılar. Bu yaklaşım, bireyin yaşadığı manevi deneyimi, daha baştan bir inanç sistemine dayandırmasını gerektirir. Yani, Tanrı'ya inanmayan birinin böyle bir tecrübeyi yaşaması mümkün görünmez. Bu nedenle, delil kendi içinde bir döngü oluşturur ve bu yönüyle eleştirilere açık hale gelir. Eleştirmenler haklı olarak, bu kanıtın kendi kendisini doğrulayan bir yapı taşıdığını savunur. Ancak, dinî tecrübenin doğası gereği, Tanrı'dan yola çıkıp yine Tanrı'ya ulaşan bir argüman olması kaçınılmazdır. Peki, bu durumda nasıl bir çıkış yolu bulunabilir? Hakan Hemşinli'nin çalışması, bu sorunun etrafında şekillenen tartışmaları derinlemesine irdeliyor. Dinî tecrübenin delil olarak geçerliliğini, felsefi ve teolojik açılardan sorgularken, okuyucuya farklı bakış açıları sunuyor.