Kitap hakkında
Coqueville'de her şey altüst olmuşken, Delphin hâlâ aşkın verdiği o saf, çocuksu neşeyi taşıyordu içinde. Margot'dan başkası umurunda değildi; onun peşinden, tıpkı bir avcı gibi koşuyordu. Dışarıdan bakınca sıradan görünse de, aslında oldukça akıllıydı. Mutluluğunun sonsuza dek sürmesi için tek bir çare görüyordu: Onları evlendirsinler diye rahibe yalvarmak. Bir akşam, dar bir sokakta Margot'yu beklerken, kız elini kaldırdı. Ama vurmadan önce durdu, yüzü kızarmıştı. Delphin, tokadı beklemeden o eli yakaladı ve delicesine öptü. Margot titrerken, fısıldadı: "Seni seviyorum. Benimle olur musun?