Kitap hakkında
Osmanlı İmparatorluğu’nun son dönemlerinde, modernleşme çabalarıyla birlikte siyasi düşünce de derin bir ayrışma yaşadı. Yeni Osmanlılar’dan Jön Türklere uzanan süreç, devrimci bir dönüşümün habercisiydi. Bu süreçte iki ana akım öne çıktı: İttihat ve Terakki’nin merkeziyetçi, pozitivist yaklaşımı ile Prens Sabahaddin’in öncülük ettiği, bireysel girişim ve yerinden yönetim fikirlerini savunan liberal damar. İkinci Meşrutiyet’in ilanına giden yolda, bu iki görüş arasındaki gerilim, ülkenin yönetim biçimi üzerine yoğunlaştı. Prens Sabahaddin’in adem-i merkeziyetçi modeli, İttihatçılar tarafından ulusal bütünlüğe yönelik bir tehdit olarak algılandı. Üstelik liberal kanadın, Ermeni devrimci örgütlerinden Batılı güçlere kadar geniş bir yelpazede destek bulması, tartışmaları daha da karmaşık hale getirdi. Bu çalışma, Prens Sabahaddin’in düşünceleri ve eylemleri üzerinden, Osmanlı’nın son dönemindeki.