Kitap hakkında
Mezopotamya’nın tozlu topraklarında açan bir çiçek gibiydi Serap. Selvi boylu, kara gözlü, narin elleriyle sanki toprağın tüm güzelliğini üstünde toplamıştı. Gürcü kızlarının duruluğu, Çerkez güzellerinin cazibesi onda birleşmiş, onu eşsiz bir varlığa dönüştürmüştü. Ressamların fırçaları bile bu kusursuzluğu resmetmekten aciz kalır, tanrıçalar onun yanında solgun görünürdü. Ne var ki bu büyüleyici genç kızın kaderi, töre denen acımasız bir el tarafından çizilmişti. Yaşam, onun için sıradan bir alışkanlıktan farksızdı; yemek yemek, su içmek gibi doğal, kaçınılmaz bir yükümlülük. Haşim’in dördüncü eşi olmak, onun için sadece bir başka zincir halkasıydı. Hayaller kurmaya bile fırsat bulamadan, umutları bir bir solarken, Serap’ın hikâyesi, aslında nice kadının sessiz çığlığına dönüşüyordu.