Kitap hakkında
Yusuf Alper, ‘anladım, hayat nasıl başlarsan öyle’ demiş, şiirle bu dünyada döşediği yolu, başladığı gibi hüzünle yürümüştür. Öyle görünüyor ki bu yolun sonu hüzünle gelecektir. Yolun sonunda yine yeni bir umut boy verecektir, ayrı bahis. O, ilk şiirinin 1975 doğumlu olduğu kabul görürse, Türk şiirine ömrünün 50 yılını vermiştir. Yolun iki yakasındaki yaşam boşluklarına, zamanın hızla akıp giden şarkısını söylemiştir. Bu şarkı tekil, özgül ve bireysel fakat dinleyenin nabzında derinden duyacağı biçimde özel tınıları yoklamıştır. O kendi zevkine fazlasıyla iman etmiş bir şairdir. Fazlasıyla olduğu için dizeler üzerinde az çalıştığı çok olmuştur. Öte yandan şiir onun için bir his meselesi olduğu için, hisse derinlik katma arzusuyla ardı sıra hızla akan kısa mükemmel dizeler kurmuştur. Şiirle yakalamak istediği yoğun fakat bilgece kendini bulmuş hissi bu dizelerde vermiştir. O ‘upuzun saçlarını yıkayan deniz’ dizesini yazabilmiş tutkulu bir şairdir. Ama ‘ölüm ki sonsuz elleriyle’ diyecek kadar da yaşam gerçeğinin özüne varmış bir şairdir. O her defasında ‘hayattan duvarı’ kırmaya çalışan bir yalnız kelebeğe özenmiş gibidir. Fakat ne olursa olsun nihayet bütün Yusuf Alper şiiri, Terry Eagleton’un bir cümlesinden esinle, ‘hüznün mimetik imajı’nı sergilemiştir. Bu imaj, şiiriyle bir kişiliğe varmış olduğunu gösteriyor. Şiiriyle resmettiği deneyimlerin değerini elbette her okur bir başına kendi karar verecektir. Ben her zaman olduğu gibi, bu kısa fakat anlam yüklü çalışmada, deneyimin kendisiyle ilgilenmeyi yeğledim. Sonuçta bizim şiire yaklaştığımız bağlamla, şiirin bize sunduğu gerçek bağlam örtüşmeyebilir. Bir bağlamdan ötekine taşınmak da okurun zevkine kalsın.